Archief voor ‘Rusland’ Categorie

Corona op zijn Russisch

vrijdag, 27 maart 2020

Aanvankelijk was het coronavirus geen probleem in Rusland. Er waren een paar honderd besmettingen vastgesteld, overwegend in Moskou. Er kon maar op één plaats getest worden: in het staatscentrum voor virologie “Vektor” in Novosibirsk op 3000 km van Moskou. Het testen was omslachtig en bood geen absolute zekerheid.  Slechts de laatste dagen komen er een aantal testcentra bij. De Russische medische en politieke wereld waren er gerust in. Ze beschikten toch over een zeer groot aantal beademingsmachines en waren erg vertrouwd met het behandelen van longziektes, niet? Maar de situatie veranderde snel. Op 24 maart waren er al officieel 658 besmette (in werkelijkheid  zeker 10 maal meer) patiënten. Overledenen waren er niet. Toch is er minstens één, maar dat werd om prestigeredenen ontkend. Het werd tijd dat de president dit dossier naar zich toe zou trekken.

Alle grote wereldleiders hebben hun bevolking toegesproken over de coronacrisis. Poetin kan natuurlijk niet achter blijven. Op 25 maart sprak hij alle Russen toe en erkende het gevaar. Zoals de meeste van zijn collega-staatslieden had hij eerst het coronavirus gebagatelliseerd, maar nu besefte hij dat de Russische samenleving en economie groot gevaar liepen bij verdere verspreiding. Er waren onlangs al een aantal klassieke maatregelen uitgevaardigd zoals sluiting van scholen en universiteiten en verbieden van bijeenkomsten. Niemand kon nog Rusland in of uit en de mensen boven de zestig jaar mochten de straat niet meer op. Bovendien zou naar Chinees voorbeeld in Moskou in een maand tijd een gloednieuw coronaziekenhuis worden gebouwd. Maar Rusland is China niet en niemand gelooft dat het ziekenhuis effectief klaar zal zijn.

In zijn toespraak had Poetin het vooral over de economische gevolgen en over de overvloedige steunmaatregelen voor ondernemingen en werknemers die tijdelijk werkloos zouden worden. Ook gaat een pak geld naar de gezondheidszorg. Naar Russische maatstaven zijn die maatregelen bijzonder gul. De staat kan ze niet betalen. Hij kondigde bijkomende belastingen aan. Vermoedelijk zullen deze vooral de meest gegoeden treffen. Opvallend is dat deze maatregelen vooral de grote ondernemingen ten goede komen en dat kleinere ondernemers zoals restaurants, kappers, winkeliers, kleine aannemers en ondernemers  allerhande etc. buiten de prijzen vallen. Velen hebben maar geringe reserves en dreigen failliet te zullen gaan. Om de verspreiding van het virus af te remmen zal iedereen in Rusland van 28 maart tot 5 april het werk moeten staken. Loontrekkenden zullen door hun werkgevers doorbetaald moeten worden.

Of die periode voldoende is om de verspreiding van het virus af te remmen is nog de vraag.

Maar de meest spectaculaire aankondiging is wel dat de volksraadpleging over de nieuwe Poetingrondwet – voorzien voor 22 april – zal worden uitgesteld. Voor Poetin is dat een zware toegeving. Hij had er op gehoopt zo snel mogelijk de bevestiging van de mogelijkheid om na 2024 opnieuw kandidaat voor het presidentschap te zijn van de bevolking te krijgen. Misschien komt het er nooit meer van. Wie weet?

Ook een ander gloriepunt – de grootse triomfantelijke viering van de 75ste verjaardag van de overwinning op het fascisme tijdens de Grote Vaderlandse Oorlog op 9 mei – dreigt door het coronagevaar niet te zullen doorgaan. Daaraan gekoppeld was ook de mars voorzien van het eeuwige regiment waarin familieleden van gewezen soldaten met de foto’s van deze moedige strijders opstappen. Poetin loopt als een gewoon Russisch burger natuurlijk mee in de eerste rijen met de foto van zijn vader in uniform. Deze heropflakkering van samenhorigheidsgevoel, vaderlandsliefde en sympathie voor de leider heeft Poetin broodnodig want het gaat ook zonder de coronacrisis echt niet goed met moedertje Rusland dat weldra in een pijnlijke recessie zal belanden (waarover meer in een volgende bijdrage).

Poetin maakt van de coronacrisis ook gebruik om zijn blazoen wat op te poetsen: hij wil aantonen dat autoritaire regimes beter in staat zijn crisissen op te lossen dan de zogenaamde democratieën. Daarom verwijst hij voortdurend naar de catastrofale toestand in Italië en Spanje. Daarom ook zijn zending van medische apparatuur (waaraan in Rusland zelf notoir gebrek is) naar Italië met de boodschap “From Russia with Love”. Eerder was een flinke Chinese medische ploeg gearriveerd en dan kwam een  brigade van doorwinterde Cubaanse medici ter hulp gesneld. Allemaal autoritaire regimes die belangeloos de falende democratie Italië ter hulp snellen. Ondertussen verspreiden deze regimes het gerucht dat het coronavirus een geheim Amerikaans biologisch wapen is dat in China is gedropt om de opgang van China te fnuiken. Poetin heeft dit nooit in het openbaar gezegd maar ook nooit tegengesproken. Met wat leedvermaak bekijken ze nu het hopeloze gevecht van de Amerikanen tegen hun eigen virus.

 

Yvan Vanden Berghe

27 maart 2020

Veranderen de Russen dan nooit?

dinsdag, 10 maart 2020

Russische studenten vereren Poetin

Anna Sorokina en Valeria Kasmora van de befaamde Hogeschool voor Economie van Moskou, vaak de beste universiteit van het land genoemd, ondernamen een groots opgezet onderzoek naar de reacties van universiteitsstudenten op het politieke gebeuren in hun land. In 2007 ondervroegen ze 6055 studenten aan 109 staatsuniversiteiten en van maart tot september 2018 spraken ze met focusgroepen in 24 verschillende regio’s. Hun onderzoek is nu gepubliceerd in ETH Zürich Center for Security Studies in de reeks Russia Analytical Digest.

De resultaten zijn veelzeggend. Russische studenten zijn overwegend niet in het politieke gebeuren geïnteresseerd. Ze kijken niet naar het nieuws op de televisie en lezen geen kranten. Ze weten ook niet hoe het staatsbestel functioneert. Naast de president herkennen ze de foto’s van Sergej Sjogoe, vriend van Poetin en eeuwige minister van defensie, van minister van buitenlandse zaken Sergej Lavrov en van de extreme en excentrieke nationalist Vladimir Zjirinovski. Allen oude getrouwen dus die al jarenlang in de actualiteit komen.

President Poetin kent iedereen. Sommigen noemen zich de Poetingeneratie omdat ze nooit een ander staatshoofd hebben gekend. Bevreemdend is hun bewondering, bijna aanbidding. Ze beschouwen hem als een volmaakte leider, en zijn ministers als een groep onbekwamen. Poetin bekommert zich vooral en met groot succes om de buitenlandse politiek terwijl de onbekwame ministers van het binnenlands bestuur niets terecht brengen. Poetin is voor hen niet te overtreffen. Zijn opvolger zal, hoe kan het anders, minder briljant functioneren. Die opvolger moet bijtijds door Poetin worden aangeduid, anders komen er moeilijke tijden. De studenten zijn wel voor hervormingen maar ze zien daarin geen enkele rol voor zichzelf weggelegd. Ze houden van hun comfortzone en voelen er zich redelijk gelukkig en veilig in.

Op de vraag wat voor hen de Russische identiteit betekent, kunnen ze geen antwoord geven. Maar ze zeggen fier te zijn op de invloed die Rusland heeft op het wereldtoneel, zoals de succesvolle interventie in Syrië. Ook zijn ze trots op de overwinning in de Grote Vaderlandse Oorlog (1945) en de nederlaag van Napoleon (1812). Ook de eerste ruimtevaarder Joeri Gagarin vervult hen met trots. Dit wijst op een sterk wij gevoel, een soort van latent nationalisme?

De president bepaalt het leven

Op de vraag hoe ze zich zien leven en functioneren over 15 jaar kunnen en willen de studenten geen antwoord geven. Alles zal afhangen van de opvolger van Poetin die het nieuwe Rusland vorm zal geven. Zij zelf kunnen daar weinig aan bijdragen, leven graag in het nu en maken zich geen zorgen. Ze hopen wel dat Rusland  in de toekomst niet meer afhankelijk zal zijn van olie en gas maar zal uitmunten in nieuwe technologieën. Ze hopen op politieke vrede in hun land, een betere gezondheidszorg en sociale verbeteringen. Ze zouden graag hebben dat Rusland een modelland wordt dat vreemdelingen kan aantrekken om er te komen wonen. Ze beseffen dus goed dat dit vooralsnog niet het geval is.

Vredelievend zijn de studenten zeker. Rusland mag geen enkel land afschrikken. Ze willen absoluut geen oorlog. Dit zou hun leven te veel verstoren. Ze willen reizen en van het leven genieten. Maar nogmaals, alles zal afhangen van de toekomstige president.

De elitaire Hogeschool voor Economie van Moskou

Dit onderzoek greep plaats vòòr de zomerrelletjes van 2019 die toen in Moskou uitbraken omwille van de weigering van de overheid om onafhankelijke kandidaten in te schrijven voor de gemeenteraadsverkiezingen. Aan deze al dan niet verboden betogingen namen relatief weinig burgers deel, maar omdat ze zich dagelijks herhaalden en de ordediensten repressief optraden, maakten ze vooral in het buitenland grote indruk. Ook een beperkt aantal studenten nam er aan deel. Beroemd werd Jegor Zjoekov die aan de Hogeschool voor Economie studeerde en die werd veroordeeld tot 3 jaar gevangenschap met uitstel. Na die uitspraak mocht hij in de rechtbank een brief aan Poetin voorlezen waarin hij de corruptie aankloeg en het armoedig leven van veel Russen aan de kaak stelde. Jegor werkt momenteel als journalist bij een liberaal radiostation.

De Hogeschool voor Economie is op vele gebieden een buitenbeentje. Ze heeft het “nadeel” van haar succes en trekt kritisch denkende studenten, onderzoekers en docenten aan. Rector Jaroslav Koezminov, die ook in het parlement zetelt, betreurt dat. Hij wou een reglement uitvaardigen dat aan studenten en personeel alle actieve politieke actie die ook maar enigszins aan de universiteit refereert, zou verbieden. Eerder dit jaar werd de afdeling politieke wetenschappen al opgedoekt wegens het verspreiden van al te liberale denkbeelden. Dit reglement werd door de studenten opgevat als censuur en 300 studenten protesteerden. Een nieuw reglement van 24 januari 2020 laat beperkt politieke activiteiten toe buiten de universiteit op voorwaarde dat de instelling zelf niet in opspraak wordt gebracht. Het is vrijwel zeker dat het Kremlin hier is tussen gekomen. Het protest van een minderheid van studenten in deze elitaire instelling is uitzonderlijk, maar toch wordt gevreesd dat het overslaat naar andere universiteiten.

Corruptie

Irina Meyer van de George Washington University onderzocht in samenwerking met de Sint-Peterburg Center for Independent Social Research in de lente van 2019 de houding van Russische studenten ten aanzien van de corruptieplaag in Rusland. Het onderzoek ging over Sint-Petersburg, Rostov aan de Don en Kazan, steden dus met meer dan 1 miljoen inwoners en met goede staatsuniversiteiten. Telkens werden panels van studenten rechten, economie en ingenieurswetenschappen uitvoerig ondervraagd.

De resultaten zijn voor ons wel verrassend: “Corruptie is een systeem en het is onmogelijk het systeem te veranderen dus, moet je meespelen.” Elke student verwacht in zijn verdere leven corruptie nodig te hebben, al was het maar om zijn kinderen in een goede school te kunnen inschrijven of patiënt te kunnen zijn in een van de betere ziekenhuizen. Er is in Rusland geen faire arbeidsmarkt. Connecties en steekpenningen bepalen waar je terecht komt. In de publieke sector moet je je bazen betalen om promotie te krijgen. In de justitiële sector draait alles om geld. Kortom je moet er mee leren leven. Zich er tegen verzetten is zoals Don Quichotte deed: vechten tegen windmolens.

De studenten geven aan dat de staat niet echt vecht tegen corruptie maar doet alsof. Zeker, lagere ambtenaren zoals politieagenten worden aangepakt maar de grote vissen zijn immuun. Nu en dan komt er een showproces en wordt iemand zogenaamd voor corruptie veroordeeld. In de realiteit is corruptie een voorwendsel om een politieke of andere reden te verhullen. Wie in de plaats komt is dikwijls nog meer corrupt.

Alleen een revolutie zou corruptie kunnen uitschakelen en daar hebben de studenten geen zin in. Wie vecht tegen het systeem komt in de gevangenis terecht. Wie aanvaardt, leidt een normaal leven. Wie noch wil vechten, noch wil aanvaarden vertrekt naar het buitenland. Zo simpel is het.

 

 Yvan Vanden Berghe

10 maart 2020

Poetin en zijn vernieuwde grondwet

zaterdag, 18 januari 2020

Michail Misjoestin

Weinigen weten wat Poetin echt bezielt. Mijn aanvoelen is dat hij nog niet weet wat hij na zijn presidentschap in 2224 zal aanvangen. We zullen wel zien! Het is duidelijk dat de regering Medvedev moest vervangen worden omdat Medvedev bijzonder weinig vertrouwen inboezemt en omdat de regering niet bekwaam is om de 12 grote projecten die Poetin  in mei 2018 had aangekondigd, uit te voeren. Dit heeft Poetin  nadien zelf  bekend in een nogal confronterend TV- interview. In tegenstelling tot wat wordt gezegd had hij een en ander met de trouwe maar niet zo bekwame Medvedev op voorhand afgesproken. De nieuwe eerste minister Michail Misjoestin en zijn  vicepremiers  zijn geen politici en behoren tot de jongere internetgeneratie die westerse management trainingen hebben doorlopen. Poetin en zijn leeftijdsgenoten gebruiken geen slimme telefoons en er staat geen computer op hun werktafel. De vraag is natuurlijk of die nieuwe generatie de logge en corrupte administratie en de provinciegouverneurs aan het werk zullen krijgen? Misschien kennen ze de “truken van de foor” want ook de nieuwe eerste minister Misjoestin wordt door aartsvijand Navalny van corruptie beschuldigd.

Maar waarom wou Poetin absoluut de grondwet van Jeltsin van1993 wijzigen? Meer dan 60% van de bevolking begrijpt het niet. 25 % zijn voor omdat ze verwoede Poetin-aanhangers zijn en alles slikken. Poetin zegt dat hij de grondwet wil aanpassen aan veranderde omstandigheden en dat hij wil democratiseren. 

Boris Jeltsin

Voor alle duidelijkheid, de grondwet van Boris Jeltsin  wordt zo grondig geamendeerd dat nu wel over de grondwet van Poetin kan worden gesproken. Iedereen is ondertussen vergeten hoe die grondwet is ontstaan.  Boris Jeltsin, de opvolger van de onfortuinlijke Gorbatsjov, schakelde vanaf 1992 resoluut over naar het kapitalisme en werd daarvoor in het Westen zeer geprezen. De Russische bevolking verarmde zienderogen en dit vond weerklank in het parlement dat het voor het volk opnam en de nieuwe eerste minister Legor Gajdar, de voorstander van een snelle genadeloze overgang  naar het kapitalisme, niet wou aanvaarden (9 december1992).  Vicepresident Aleksandr Roetskoj, leider van de oppositie, had het over een economische genocide. Jeltsin vond dat hij als president boven het parlement stond. Hij kwam er mee in aanvaring met als gevolg dat het parlement een afzettingsprocedure tegen hem startte. De meerderheid keurde dit voorstel goed maar behaalde niet de vereiste twee derde meerderheid (25 maart 1993).

Daarop ontbond Jeltsin het parlement wat niet grondwettelijk was. Het parlement reageerde met de definitieve afzetting van Jeltsin en de uitroeping van Roetskoj tot president. Daarop schakelde Jeltsin het leger in en vanaf 28 september 1993 braken er gevechten uit. Er vielen tientallen doden en op 4 oktober liet Jeltsin door de artillerie het Witte Huis, waar het parlement zetelde, in brand schieten. Toen vielen er honderden doden te betreuren. Bij ons klonk het dat Jelsin de democratie had gered. Toen ik destijds tijdens een TV-interview aan de journalist vroeg of het parlement in brand schieten de beste methode was om de democratie te redden, begreep hij mijn vraag niet.

Jeltsin wou een nieuwe grondwet waarin de almacht van de president gebeiteld was. Die kreeg hij na een gemanipuleerd referendum op 12 december 1993.

Een democratischer grondwet 

Het is deze grondwet die Poetin nu democratischer wil maken. Want het parlement zal nu niet alleen de door de president voorgestelde eerste minister maar alle ministers kunnen weigeren. Bovendien kunnen ze hoogste justitiële en militaire leiders aanstellen. De  consultatieve Staatsraad, die voornamelijk uit gouverneurs bestaat, wordt in de grondwet opgenomen en zal een aantal  duidelijke bevoegdheden krijgen. Een presidentskandidaat moet minimum 25 jaar in Rusland gewoond hebben en nergens in het buitenland een verblijfsvergunning hebben gekregen. Speciaal om Michail Chodorkovski en eventueel ook Aleksej Navalny uit te schakelen? Ook staat geen enkele internationale rechtbank boven de Russische grondwet.

Ondertussen zijn de besprekingen in het parlement en de Federatieraad al begonnen. Poetin komt met steeds nieuwe amendementen voor de dag. De vakbonden stelden voor dat lonen, pensioenen en uitkeringen automatisch aan de levensduurte zouden worden aangepast. Poetin is akkoord en dit punt wordt in de grondwet opgenomen. Het zal hem vermoedelijk veel stemmen opleveren. Eveneens belangrijk wordt het grondwetsartikel dat een huwelijk alleen kan afgesloten worden tussen personen van een verschillend geslacht. Dit zal in Rusland veel bijval genieten, maar uiteraard niet in het Westen. 

Wil je van Poetin af, stem dan voor de grondwet!

Vermoedelijk zal in een preambule ook hulde gebracht worden aan de 1000 jaar  geschiedenis van het Russische volk waaruit de Sovjet Unie en uiteindelijk de Russische Federatie zijn gegroeid. Uit die geschiedenis halen de Russen hun idealen en ook het geloof in God. De nationale eenheid zal bevorderd worden en ook elke vorm van secessie is verboden. De republieken zullen hun eigen taal naast het Russisch als officiële taal mogen gebruiken. De passage over het geloof in God is natuurlijk typisch voor Poetin maar wordt nu al betwist.

Er komt geen referendum maar wel een consultatieve volksraadpleging op 22 april 2020. Burgers zullen op hun werk of thuis kunnen stemmen. Voor Poetin die nu nog maar door 35% van zijn onderdanen betrouwbaar wordt gevonden, moet de volksraadpleging  een opsteker worden. Hij mikt op een deelname van 60% die dan met 70% zijn vernieuwde grondwet moeten goedkeuren. Een en ander kan gemakkelijk opgesmukt worden omdat die volksraadpleging door geen enkele instantie wordt gecontroleerd. Een geweldige propagandamachine wordt in gereedheid gebracht met gepaste slogans. Om de tegenstanders van Poetin te lokken is de slogan “Wil je van Poetin af, stem dan voor de grondwet” ontworpen. Succes verzekerd?

 

Yvan Vanden Berghe 

18 januari 2020  

15 januari 2020

woensdag, 15 januari 2020

De tsaar moet gevreesd worden

Vrijwel alle commentatoren zijn het er over eens dat de machtswellusteling Poetin de Russische politieke instellingen wil hervormen om tot aan zijn laatste snik aan de macht te kunnen blijven. Veelal zijn de westerse “specialisten” het eens over de politiek van Poetin. Dit is comfortabel, vraagt weinig denkwerk en getuigt voor de buitenstaander van grote bekwaamheid.

Maar op 15 januari was er in Moskou meer aan de hand dan algemeen wordt gedacht.

Poetin, die zonder het echt te willen, door een maneuver van Boris Jeltsin in 2000 gedwongen werd president te worden, vertoont tekenen van vermoeidheid en ongeduld. De hervormingen en verbeteringen die hij wil doorvoeren geraken niet van de grond. Zijn macht en invloed tanen omdat niemand weet of hij na 2024 nog aan de macht zal blijven. In Rusland wordt de “tsaar” maar gerespecteerd als bekend is dat hij tot op zijn sterfbed zal blijven regeren. Zonderling volkje, die Russen, maar het is de realiteit en Poetin moet er rekening mee houden.

Door grondwetshervormingen aan te kondigen, wekt hij de indruk dat hij aan de macht wil blijven. De specialisten zijn het niet eens op welke manier. Ofwel door permanent voorzitter van de hervormde Staatsraad te worden, of voorzitter van de super belangrijke Veiligheidsraad te blijven of weeral eens de truc van het eerste ministerschap uit te spelen? Voor het leven voorzitter worden van de regeringspartij  Verenigd Rusland kan ook. Maar veel beter nog is zich via de nieuwe grondwet  opnieuw als president laten verkiezen. Dat is de eenvoudigste en meest efficiënte oplossing.

Mijn aanvoelen is dat hij zelf nog niet weet welke optie hij zal kiezen, ook niet of hij überhaupt aan de macht wil blijven. Hij twijfelt daar al van voor zijn laatste verkiezing aan.  Poetin kent afwisselende periodes van euforie en depressie. Maar het maneuver van 15 januari, een donderslag bij heldere hemel, heeft gewerkt: iedereen is er nu stellig van overtuigd dat de tsaar aan de macht blijft tot hij er bij neervalt. Zo wordt hij verder gevreesd en gerespecteerd.

De misprezen regering Medvedev

Wat wil Poetin dan wel bereiken? Hij wil het programma verwezenlijken waar hij al zo lang naar streeft: het verbeteren van de levensstandaard van de burgers, de gezondheidszorg en het onderwijs weer op niveau krijgen, de demografische problemen aanpakken want Rusland veroudert en sterft uit, de investeringen in nieuwe technologieën eindelijk op dreef  krijgen en de broodnodige infrastructuurwerken zoals in het plan van 2018 over de Nationale Projecten (een soort van Zijderoute maar dan alleen in Rusland) uitvoeren.  Dit waren trouwens de onderwerpen van zijn toespraak voor de verzamelde eerste en tweede kamers (Doema en Hoger Huis). Slechts als een zeer onverwacht toemaatje sprak hij over de institutionele hervormingen.

Het ergert de president al jaren dat zijn regeringen onder leiding van zijn kompaan Dimitri Medvedev niet in staat zijn dit programma zelfs maar gedeeltelijk uit te voeren. Onlangs waren er zware discussies over deze Nationale Projecten en Poetin besefte dat de realisatie weer zou worden uitgesteld. Dat was voor hem van het goede te veel. Een drastische conclusie drong zich op: de door de bevolking en ook door hem misprezen regering van Medvedev moest aftreden. Dit gebeurde pardoes zonder enige afspraak met de eerste minister: hij moest meteen opstappen.  Hij kreeg een troostprijs als ondervoorzitter van de Veiligheidsraad, die uiteraard door de president wordt voorgezeten. Voor Medvedev is dit zondermeer een beschamende afgang. Maar als ex-president zal hij blijven genieten van allerlei voordelen (zoals lijfwachten bvb.), en ook als titulair voorzitter van de regeringspartij Verenigd Rusland blijft hij ondanks de vernedering tot de politieke elite van Moskou behoren.

Een baas van de belastingen

Met de nieuwe eerste minister, de succesvolle 53-jarige overheidsmanager Michail Misjoestin, baas van de Russische belastingen, had Poetin wel afgesproken. Hij is geen politicus en is dus bij het grote publiek onbekend, zoals Poetin toen Jeltsin hem in januari 2000 plots dienstdoend president maakte. Toen werd zoals nu gesproken over een onbekende technocraat. Het grootste succes van deze ingenieur en doctor in de economie is het digitaliseren van de belastingen. Van een administratieve puinhoop maakte hij de meeste performante overheidsorganisatie.

De parlementsleden hadden de mogelijkheid om Misjoestin te ondervragen. Hij bleek een sterke persoonlijkheid die bereid is om hervormingen door te voeren en de overheidsdiensten en de ondernemingen te digitaliseren. Hij koppelt een zeer sterk analytisch vermogen aan daadkracht. Net zoals Poetin is hij een amateur ijshockeyspeler. Om het programma van Poetin te verwezenlijken heeft hij dit jaar nog 7,3 miljard dollar nodig en voor de volgende jaren 61,9 miljard dollar. Dit geld is beschikbaar. Hij suggereerde dat hij zijn ministers zelf kon kiezen. In ieder geval zou hij met ieder van hen een resultaatverbintenis aangaan en hen regelmatig laten rapporteren. Hij lijkt op een CEO van een westers bedrijf die zijn directeuren regelmatig wil evalueren.

Dit alles is nogal ongezien in de Russische politiek. Corruptie zal Misjoestin zeker ook niet aanmoedigen. Maar naar aloude Russische traditie zullen de verdorven paladijnen van de tsaar tegen hem samenzweren. Alles hangt er van af of Poetin die nu opnieuw gevreesd wordt hem zal willen beschermen of niet. Van Poetin is bekend dat hij de geschiedenis wil ingaan als een goede tsaar die vrede en welvaart in zijn land bracht en die de Russen van de Krim terug in het vaderland bracht. Met Michail Misjoestin zou het kunnen lukken.

 

Yvan Vanden Berghe

15 januari 2020